Norbert Wójtowicz - Wolnomularstwo a Kościół katolicki - Wrogowie, przeciwnicy czy konkurenci?

Jak określić relacje między Kościołem a wolnomularstwem? W dostępnej literaturze niekiedy bywają one charakteryzowane terminem „wrogość", kiedy indziej jest mowa o „przeciwnikach" lub o „konkurentach" do rządu dusz. Mimo pewnej zbieżności znaczeniowej każde z tych słów posiada zupełnie inny ciężar. Niewątpliwie najmocniejszym z nich jest określenie „wróg", które zgodnie ze „Słownikiem języka polskiego" odnosi się do „człowieka nieprzyjaźnie usposobionego wobec kogoś", „człowieka zwalczającego coś" czy wreszcie do „czegoś, co szkodzi komuś lub czemuś". Dla wroga nie może być litości, bo jak podkreślał generał Sun Tzu, w tym przypadku podejście musi być zawsze bardzo radykalne: „Wroga należy ujarzmić, stawiając go w niekorzystnej sytuacji; nie dać mu odpocząć, zwabić go, by się udał tam, gdzie tego chcemy". Z kolei „przeciwnik" to wprawdzie również „ten, kto występuje przeciw komuś lub czemuś", ale równocześnie „ten, kto rywalizuje z kimś w walce sportowej". Stosunkowo najłagodniejszym jest określenie „konkurent", w przypadku którego nie ma nacechowania emocjonalnego stwierdzenie faktu — „osoba lub firma konkurująca z innymi". Różnica jakościowa dzieląca „wroga" od „konkurenta" jest olbrzymia.