„Dwieście lat razem Tom I” podejmuje dość ciężki temat egzystowania w jednym kraju dwóch różnych społeczności, których postawa różni się w wielu aspektach. Książka polityczna przedstawia historię relacji narodu rosyjskiego z narodem żydowskim od XVIII do czasów teraźniejszych. Autor – Aleksander Sołżenicyn, w swoim opracowaniu stara się pojąć postępowanie obu stron, jednocześnie nawołując je do uznania swoich błędów i przewinień. Lektura ta, tyczy się także poniekąd Polski - w książce można znaleźć liczne odniesienia do naszego kraju.

Dzieje „kwestii żydowskiej” w Rosji (czy tylko w Rosji?) są przede wszystkim bogate. Pisać o nich, to znaczy samemu usłyszeć nowe głosy w tej sprawie i przekazać je czytelnikowi.
(W książce tej głosy żydowskie zabrzmią szerzej niż rosyjskie). Jednak od opinii publicznej częściej można się dowiedzieć, jak chodzić po ostrzu noża. Z obu stron czujesz na sobie możliwe, niemożliwe i jeszcze narastające wymówki i oskarżenia. Tymczasem poczucie, które prowadzi mnie przez książkę o dwustuletnim wspólnym życiu narodów rosyjskiego i żydowskiego, to poszukiwanie wszelkich sposobów rozumienia i wszelkich możliwych dróg w przyszłość, oczyszczonych z minionego żalu.

Jeden z najbardziej cenionych pisarzy rosyjskich

Aleksander Sołżenicyn kilka lat swojego życia spędził w więzieniu i łagrach. To właśnie tam zaczął opracowywać swoje pierwsze teksty, które mógł jedynie zapamiętywać. Dopiero po długim czasie miał możliwość ich spisania i późniejszego opublikowania. Po wydaniu „Archipelagu gułag” został pozbawiony obywatelstwa Związku Radzieckiego, po czym na chwilę osiadł w Zurychu, a następnie przeprowadził się do Stanów Zjednoczonych. Do Rosji wrócił dopiero w 1994 roku. Twórczość Aleksandra Sołżenicyna wyróżniała się tym, że poruszała kwestie nieobecne we wcześniejszej literaturze. Chodzi tutaj przede wszystkim o prześladowanie ludności oraz państwowy plan zorganizowania zbrodni.